Μέσα σε προκατασκευασμένες αίθουσες, οι οποίες είχαν χρησιμοποιηθεί μετά τον σεισμό του 1999, αναμένεται να αρχίσουν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά τα μαθήματά τους μαθητές σχολείου στο Μενίδι.
Τα κοντέινερ βρίσκονται περίπου πέντε χιλιόμετρα μακριά από το αρχικό σχολικό συγκρότημα, η λειτουργία του οποίου ανεστάλη πριν από δυόμισι χρόνια, όταν διαπιστώθηκαν προβλήματα στατικότητας.
Μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί περίμεναν ότι η μεταστέγαση θα αποτελούσε προσωρινή λύση. Ωστόσο, λίγες ημέρες πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι για τη σχολική χρονιά 2026-2027, η επιστροφή στο κανονικό κτίριο εξακολουθεί να μη βρίσκεται στον άμεσο ορίζοντα.
Από προσωρινή λύση, μόνιμη κατάσταση
Οι προκατασκευασμένες αίθουσες είχαν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για τη στέγαση μαθητών άλλης σχολικής μονάδας μετά τον ισχυρό σεισμό της Πάρνηθας, τον Σεπτέμβριο του 1999.
Περισσότερα από 25 χρόνια αργότερα, οι ίδιες εγκαταστάσεις εξακολουθούν να καλύπτουν εκπαιδευτικές ανάγκες, αποτυπώνοντας με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύκολα το «προσωρινό» αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά.
Οι συγκεκριμένοι μαθητές μεταφέρθηκαν εκεί μετά την αναστολή λειτουργίας του σχολείου τους και θα επιστρέψουν στα κοντέινερ για τρίτη σχολική χρονιά.
Η απόσταση των πέντε χιλιομέτρων από την αρχική μονάδα επιβαρύνει επιπλέον την καθημερινότητα των οικογενειών, καθώς απαιτεί διαφορετικό προγραμματισμό και μετακινήσεις μακριά από τη γειτονιά των παιδιών.
Καταγγελίες ότι δεν έχουν γίνει οι επισκευές
Κάτοικοι της περιοχής καταγγέλλουν ότι από το φθινόπωρο του 2024 μέχρι σήμερα δεν έχουν πραγματοποιηθεί οι αναγκαίες εργασίες αποκατάστασης στο αρχικό σχολικό κτίριο.
Υποστηρίζουν, μάλιστα, ότι το εγκαταλελειμμένο συγκρότημα έχει αφεθεί χωρίς επαρκή φύλαξη και έχει μετατραπεί σε εστία παραβατικότητας.
Οι παραπάνω αναφορές προέρχονται από κατοίκους και χρειάζονται επίσημη απάντηση από τις αρμόδιες δημοτικές και εκπαιδευτικές αρχές ως προς την πορεία των μελετών, τις εργασίες που έχουν προγραμματιστεί και το χρονοδιάγραμμα επαναλειτουργίας του σχολείου.
Το ζήτημα παρουσίασε σε ρεπορτάζ του το MEGA.
Το σχολείο όπου σκοτώθηκε ο μικρός Μάριος
Το συγκεκριμένο σχολικό συγκρότημα είχε βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας και τον Ιούνιο του 2017, μετά τον θάνατο του μικρού Μάριου Σουλούκου από αδέσποτη σφαίρα κατά τη διάρκεια σχολικής εκδήλωσης.
Η τραγωδία είχε αναδείξει με δραματικό τρόπο τα ζητήματα ασφάλειας που αντιμετωπίζουν σχολεία και οικογένειες σε τμήματα της περιοχής.
Σήμερα, σχεδόν μία δεκαετία αργότερα, η ίδια εκπαιδευτική κοινότητα βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με ένα διαφορετικό αλλά εξίσου σοβαρό πρόβλημα: την απουσία κατάλληλου και μόνιμου σχολικού χώρου.
Διαχρονικό πρόβλημα στις Αχαρνές
Η χρήση λυόμενων αιθουσών δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό στον Δήμο Αχαρνών.
Στοιχεία που είχε δημοσιοποιήσει ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής έδειχναν ότι 35 από τις 73 σχολικές μονάδες του δήμου διέθεταν λυόμενες αίθουσες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, νηπιαγωγεία στεγάζονταν σε χώρους που είχαν αρχικά κατασκευαστεί ως καταστήματα, πυλωτές ή ισόγεια κατοικιών.
Η εικόνα φανερώνει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην επισκευή ενός κτιρίου. Συνδέεται με τη συνολική παλαιότητα και ανεπάρκεια της σχολικής στέγης σε μια περιοχή με αυξημένες εκπαιδευτικές ανάγκες.
Σχεδόν 30.000 προσλήψεις αναπληρωτών
Την ίδια στιγμή, ανοιχτό παραμένει το μέτωπο της στελέχωσης των σχολείων. Εκπαιδευτικοί εκφράζουν ανησυχία για κενά σε πολλές ειδικότητες, τα οποία θα πρέπει να καλυφθούν πριν ή αμέσως μετά την έναρξη των μαθημάτων.
Για την πρώτη φάση του σχολικού έτους 2026-2027 ανακοινώθηκαν συνολικά 29.948 προσλήψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών και μελών ειδικού προσωπικού.
Ο αριθμός περιλαμβάνει 23.020 εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, 6.786 μέλη Ειδικού Εκπαιδευτικού και Ειδικού Βοηθητικού Προσωπικού και 142 εκπαιδευτικούς για τα Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία.
Η τοποθέτηση και η ανάληψη υπηρεσίας των αναπληρωτών βρίσκονται σε εξέλιξη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν ήδη καλυφθεί όλες οι ανάγκες κάθε σχολικής μονάδας.
Το πρώτο κουδούνι δεν περιμένει
Για τους μαθητές στο Μενίδι, η νέα χρονιά θα αρχίσει ξανά μακριά από το σχολείο της γειτονιάς τους και μέσα σε εγκαταστάσεις που σχεδιάστηκαν για να αντιμετωπίσουν μια έκτακτη ανάγκη άλλης εποχής.
Τα κοντέινερ μπορεί να προσφέρουν μια στοιχειώδη λύση όταν ένα κτίριο κρίνεται επικίνδυνο. Δεν μπορούν, όμως, να αποτελούν απάντηση χωρίς σαφές τέλος και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα.
Το κρίσιμο ερώ(resolved)τημα προς τις αρμόδιες αρχές είναι συγκεκριμένο: πότε θα επισκευαστεί το αρχικό σχολείο και πότε οι μαθητές θα επιστρέψουν σε κανονικές, ασφαλείς αίθουσες;
Γιατί το πρώτο κουδούνι χτυπά κάθε Σεπτέμβριο στην ώρα του. Οι δημόσιες υποδομές, δυστυχώς, όχι πάντα.
